Νέοι Αθλητές Νίκης – Liberta 1-0

Επειδή αυτό το ματς, όσο να’ ναι, ήταν πιο βιωματικό απ’ τα άλλα και ο απόηχός του θα κάνει κάμποσο να σβήσει στο κεφάλι μου, βγήκε μεγαλύτερο το κείμενο. Σε δουλειά να ήμασταν; Μπα, χαλάλι, αφού κάνουμε κάτι να το κάνουμε σωστά. Βασικά απ’ το Σάββατο δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σ’ ό, τι δουλειά και να κάνω, ήταν το πιο βιωματικό ματς που έκανα ποτέ, περισσότερο και από δύο τελικούς μαζί: με τον Πυθαγόρα Κοντακεΐκων ενάντι στην Αναγέννηση για το κύπελλο Σάμου Ικαρίας και Φούρνων, το 2004, νικηφόρο αλλά με μέτρια εμφάνιση. Ο άλλος ήταν με τη φοιτητική ομάδα της Σάμου έναντι της Μυτιλήνης (όπου πρέπει να έπαιζε και ο παλιός συμπαίκτης, Αποστόλης Μακρής), στην πολιτιστική εβδομάδα στη Ρόδο πάλι γύρω στο 2004. Ήττα, πάλι με μέτρια εμφάνιση.

Σε αυτό το ματς όμως επιβαλλόταν μια αξιοπρεπής εμφάνιση της ομάδας, αφού στο φιλικό με τους διαιτητές η κερκίδα είχε απηυδύσει και έτριξε τα δόντια της, γιατί στο Διμήνι -όπως εύστοχα είπε και ο Πουλαράκης- πήγαμε πιο πολύ για διακοπές, περίπου όπως είχαμε πάει και στη Σκόπελο, με τη διαφορά ότι στη Σκόπελο πήγαμε με το καράβι.
Στο Διμήνι εκεί που περίμενα οι διαιτητές να μαζεύονται όλοι μαζί και να μας ακυρώνουν τα γκολ με διάφορα παραθυράκια στους κανονισμούς, κάτι τέτοιο δεν έγινε, απλά γιατί δεν μπορούσαμε να βάλουμε γκολ, ενώ από τότε τον Λούκα Τόνι θα τον πιάνει νευρική κρίση όποτε πατάει γήπεδα με κακό χλοοτάπητα, για πολύ-πολύ καιρό! Εμένα μου παρουσιάστηκε μια χρυσή ευκαιρία να “σηκώσω” διαιτητή :-P ο Δαλούκας ήταν, αλλά όταν αυτός άνοιξε το κοντρόλ, εγώ, αιφνιδιασμένος από ένα ξαφνικό λάθος αμυντικού, κοιτούσα σε πολύ “χαλαρουίτα” φάση την εστία να δω που ακριβώς είμαι και όταν ξανακοίταξα μπροστά μου, προλάβαινε ο Δαλούκας τη μπάλα, πάσαρε σε άλλον και το φάγαμε. Εκεί λοιπόν που θα μπορούσα να ήμουν ήρωας σε φιλικό, κατέληξα να φάω κράξιμο! Λίγο αργότερα χειροτέρεψα τη θέση μου καθώς εκτέλεσα ένα τραγικό ελεύθερο με το αριστερό, που η μπάλα δεν πήρε καθόλου μα καθόλου ύψος, αλλά φταίει και η ίδια που ήταν φουσκωμένη σαν κούτσουρο. Προς το τέλος ευτυχώς μας ‘ξηγηθήκαν με πέναλτι και το πολύ καλό τέρμα που είχαν, νικήθηκε απ’ ένα ταλεντάκι μας που θέλει τράβηγμα απ’ τ’ αυτί γιατί δεν πολυπατάει προπονήσεις!

Με τους Νέους Αθλητές Νίκης τώρα, το ζέσταμα πήγε άσχημα, λίγο αχταρμάς, ενώ εκνευρίστικα όταν εκδηλώθηκε η προτίμηση να μην μου επιστρέφουν τη μπάλα, για να μη γίνει μαλακία στην άμυνα. Να την πουλάμε φτηνά πλάγιο και κόρνερ δηλαδή και να είμαστε συνέχεια κλεισμένοι. Στα σουτ δεν μου ερχόταν να πέσω, ανόρεχτος ήμουν… Εντωμεταξύ δεν εμπιστευόμουνα τα γάντια μου γιατί είχα κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα/πατέντα να καλύψω το φαγωμένο αφρώδες καουτσούκ (latex), αυτή τη φορά με πολυουρεθανική μαστίχη. Δοκιμάζω σε ένα δάκτυλο, βλέπω μετά από κάνα μισάωρο ότι κολλάει στη μπάλα και λέω, αυτό ήταν, εύρηκα, στερεοποιείται και στο 20λεπτο; Μια χαρά λοιπόν και τη βάζω οπουδήποτε αλλού ήταν φαγωμένα. Ε, τελικά το μισάωρο δεν αρκούσε για τη δοκιμή, γιατί στην πορεία το υλικό σκλήρυνε περαιτέρω και δεν κολλούσε η μπάλα  τόσο καλά όσο θα ήθελα στα ακροδάκτυλα, που είναι και το πιο κρίσιμο σημείο. Σα χαζός είπα “δε γαμιέται” και παράτησα το πρότζεκτ στη μέση, κι έτσι το σημερινό ματς χαρακτηρίστηκε από – υπερβολική χρήση γροθιάς. Κακώς βέβαια γιατί τα γάντια εν τέλει δεν ήταν και τόσο χάλια, μάλλον συνέβαλε στην ανασφάλειά μου και η δυναμική του αντιπάλου, μαζί με το τερραίν που έσκαγε πολύ η μπάλα και δεν πήγαιναν καλά τα “ζντροπ” με τα οποία είχα ξενερώσει άσχημα. Οι γροθιές πάντως σε γενικές γραμμές πήγαν καλά και εκεί που πρέπει (στη μπάλα). Στο ματς με τα Καλά Νερά όπου είχα κάνει εντυπωσιακό πρώτο ημίχρονο, είχα πολύ καλή ψυχολογία, τώρα με τους ΝΑΝ παρ’ ότι πήγα πολύ καλά κυρίως στο β’ μέρος, είχα νευρικότητα και σχετική ανασφάλεια, αλλά όχι όση στο β’ μέρος με τον Άνθιμο Γαζή.

Λόγω διαφοράς στη δυναμικότητα των ομάδων, ο Πουλαράκης μας έστησε φουλ αμυντικά, εγώ θεωρούσα δεδομένο εκ των προτέρων ότι θα έχω πολλή δουλειά πίσω και οι συνθήκες ευνοούσαν μια καλή εμφάνιση του τερματοφύλακα, όπως και έγινε. Οι Νέοι Αθλητές Νίκης είναι μια ομάδα που χαίρεσαι να έχεις αντίπαλο. Είναι η πιο “ποδοσφαιρική” ομάδα της κατηγορίας και κάνουν τα καλύτερα σουτ στο πρωτάθλημα, επικίνδυνα 1-2 στα όρια της μεγάλης περιοχής και καλές σέντρες που σημαδεύαν ποιον άλλο; Τον ψηλό :-)

Ο ψηλός είναι φυσικά ο Γιάννης Παπαστεργίου, ο οποίος μου φρέσκαρε λίγο τη μνήμη και σα να τον θυμάμαι απ’ το 1999 στην τρίτη ομάδα της Νίκης Βόλου, εγώ σαν 3-4 χρόνια μεγαλύτερος ήμουν στη 2η. Δεν πρέπει να έχει αλλάξει και πολύ, όπως είναι τώρα ήταν, αλλά σε σμίκρυνση! Αφού το παιδί το έχει, μυρίστηκε γκολ νωρίς νωρίς και δοκίμασε να με κρεμάσει πολύ ξαφνικά και μπαλαδόρικα, με φαλτσάκι λίγο έξω απ’ την μεγάλη περιοχή, αφού ήμουν ελαφρώς(;) έξω αλλά το σουτ πέρασε λίγο πάνω από το αριστερό Γ και εγώ καλού κακού εκτινάχθηκα προς το έσω της εστίας προσέχοντας μην μπλεχτώ στα δίχτυα όπως ο αναπληρωματικός της Άρσεναλ στο ματς με την Μπάγερν. Μου φαίνεται λίγο γελοίο να μπλέκεσαι στα δίχτυα ψηλά στο Γ, ειδικά αν έχεις φάει και το γκολ!

Λίγο αργότερα, στο δικό μας ματς, έγινε το καλύτερο σουτ που μου έχει γίνει μέχρι στιγμής στο πρωτάθλημα. Δυνατό, λίγο εκτός περιοχής και αριστερά, σε μεσαίο ύψος, όπου εκτινάχτηκα αλλά δεν πρόλαβα τη μπάλα για λίγο(;), βρήκε το αριστερό δοκάρι και για λίγο δεν πήγε και μες στο τέρμα. Σε ένα άλλο, πολύ δυνατό, σχεδόν συρτό και σκαστό σουτ όπου η μπάλα ερχόταν πάνω μου, έπεσα μπροστά, μου έφυγε κάμποσο απ’ την αγκαλιά μου αλλά όχι πολύ μακρυά απ’ το αριστερό μου χέρι με το οποίο τη συγκράτησα.

Στα βολέ, με το αριστερό αφού έπαιζα με ελαφρύ τράβηγμα στον δεξί τετρακέφαλο, τα κάνω γενικά με drop kick, “ζντρόπ” όπως το λένε πολλοί, κατά ένα ιδίωμα της ελληνικής (http://www.nikospaschaloudis.gr/sitehtml/e-lexiko-b.htm). Το τερραίν όμως μου την έφερε, είχα να παίξω σε γήπεδο με ξεραμένο χορτάρι, σε αργιλώδες χώμα στην ουσία, κάτι χρόνια. Θυμάμαι ένα τέτοιο στο δημοτικό στάδιο Χίου, σε νοκ άουτ ματς μεταξύ φοιτητικών ομάδων Χίου – Σάμου, το 2002. Η μπάλα αναπηδούσε πάρα πολύ, πράγμα που δεν μπόρεσα να συνηθίσω καθόλου και στο πρώτο ημίχρονο όλα τα βολέ με ζντροπ, εκτός από ένα, τα έβρισκα γελοιωδώς κατά λάθος με το εξωτερικό φάλτσο(!) και φυσικά πηγαίναν πιο αριστερά και πιο κοντά από όπου σημάδευα! Στο διάλειμμα δοκίμασα ίσως πρώτη φορά στη ζωή μου κανονικό βολέ με το αριστερό και έτσι τα πήγα σερί σε όλο το Β’ μέρος, με σχετική επιτυχία για πρώτη φορά, αλλά δεν με ψήνουν έτσι τα βολέ, ζντρόπ και πάλι ζντρόπ!

Μία σέντρα στο δεύτερο δοκάρι μπορούσα να την καθαρίσω ωραία αλλά το πρώτο βήμα προς τα πίσω ήταν γλίστρα σε έναν μικρό βούρκο και άλλη φορά θα κοιτώ να αποφεύγω τους βούρκους σε περίπτωση σεντρών, σε περίπτωση σουτ είναι λίγο δύσκολο καθώς μπορείς να κινηθείς μόνο μπρος – πίσω και πάλι με μεγάλη επιφύλαξη. Στις σέντρες η αρχική τοποθέτηση είναι πιο ρευστή.
Σε μία έξοδο με γροθιές, αν και επιτυχημένη, απέκτησα ένα γερό πρήξιμο στον αριστερό μου αντίχειρα που θα κρατήσει λίγες μέρες, μάλλον επειδή δεν τον πίεζα δυνατά στο δείκτη. Και ο δεξιός αντίχειρας έφαγε ζόρια αλλά όχι τόσα.

Σε μία άλλη σέντρα από κόρνερ, ελαφρώς προς το 2ο δοκάρι, βγήκα πιο μπροστά μην φτάνοντας τη μπάλα και εκεί με μια κεφαλιά θα μπορούσαν να το είχαν κάνει γκολ, ειδικά εάν οι παίκτες στα δοκάρια δεν είχαν φυλάξει σωστά την εστία, κλείνοντας προς το κέντρο της.

Σε μία άλλη σέντρα, όπου δεν πήρε όσο καλά θα ήθελε την κεφαλιά ο Παπαστεργίου, έκανα να βγω αλλά γρήγορα σταμάτησα, κακώς, έπρεπε να τελείωνα τη φάση, έστω και με γροθιές, την είχα. Αφού δεν πληρώσαμε αυτά τα τρία λάθη μου σε εξόδους στο πρώτο ημίχρονο, πάλι καλά, σκεφτόμουν.

Πριν πάω στα αποδυτήρια, χαιρέτησα τα αλάνια στη γωνία της 3 και τους είπα πόσο θα μου λείψουνε, είπα στον μουσάτο το Σταμέλο πως διάβασα ότι είναι πεναλτάκιας, ανταλλάξαμε φιλοφρονίσεις, μίλησα λιγάκι και με άλλους και όλα αυτά ήταν αρκετά θετικά vibes. Έχω παρατηρήσει ότι το να μιλάω με άτομα που δεν παίζαν μπάλα, πηγαίνοντας στα αποδυτήρια μου καθαρίζει τη σκέψη, με ανακουφίζει. Ο Πουλαράκης, δουλειά δεν είχε, με περίμενε στην είσοδο και με έκραξε που άργησα, αλλά του εξήγησα ότι είχα δουλειές να κάνω και φάνηκε συγκαταβατικός.

Στο δεύτερο ημ. παίξαμε ακόμα πιο κλειστά, εώς και αντιποδόσφαιρο παίζαμε θα έλεγε κανείς, αφού δεν θυμάμαι να κάναμε ευκαιρίες και  διώχναμε τη μπάλα όσο πιο μακρυά γινόταν. Συγκεκριμένα τη ρίξαμε πίσω από τη σκεπαστή στο οικόπεδο του ΟΣΕ (ο Σακαφλιάς), στους ακάλυπτους των πολυκατοικιών στα δεξιά, ενώ άκουσα ότι μία μπάλα έμεινε πάνω σε ένα δέντρο!

Ούτε σε μία φάση στο δεύτερο ημίχρονο μπόρεσα να νικήσω στον αέρα τον Παπαστεργίου όπου εκτιναχθήκαμε και οι δύο προς τα μπρος στον αέρα, εγώ με γροθιές, αλλά ισοπαλία, η μπάλα πέρασε, μου φαίνεται, ανάμεσά μας, ενώ γκολ δικό του, με εμένα να είμαι εξουδετερωμένος στο πρώτο δοκάρι, ακυρώθηκε λόγω offside και δεν μπορούσα παρά να τον χουζουρέψω “έχω και τον επόπτη μαζί μου, δεν βάζεις γκολ σήμερα”.

Μία αλλαγή τους, ένας κοντούλης πιτσιρικάς, το 17 μας μπέρδεψε περαιτέρω στην άμυνα, καθώς όλο χωνόταν και ξεγλιστρούσε τριγύρω απ’ τον ψηλέα τον Πάνο, χωρίς αυτός να τον βλέπει με την περιφερειακή όραση, όπως μου είπε και ο ίδιος, λόγω διαφοράς στο ύψος! Το ταλεντάκι ήταν εξαιρετικά κινητικό στα δεξιά και είχε πρωτεύοντα ρόλο στην πιο “σκακιστική” φάση του αγώνα: παίρνει τη μπάλα έξω απ’ την περιοχή, εγώ προβλέπω κάθετη-διαγώνια συρτή στον Παπαστεργίου οπότε και  ξεχνάω ότι υπάρχει εστία πίσω μου και βγαινω να την προλάβω πριν γίνει πραγματικά απειλητικός. Βγήκα όμως υπερβολικά και ο πιτσιρικάς το ξανασκέφτηκε και δοκίμασε να με κρεμάσει, αυτός στο ημικύκλιο της μεγάλης και εγώ στο πέναλτι, ίσως και παραέξω. Δεν του βγήκε όμως το σκάψιμο και η μπάλα ήρθε τόσο χαλαρά πάνω μου όπου μπορούσα μέχρι και να τη στοπάρω με το στήθος. Και να του έβγαινε, πιθανό να προλάβαινα τη μπάλα πριν τη γραμμή του τέρματος με σπριντ, θα μπορούσα ίσως και να πεταχτώ προς τα πάνω του όπως κάνουν στο βόλεϊ μπλοκ στο φιλέ, αλλά εγώ έμεινα ακίνητος στη θέση μου, με μία παράξενη, ίσως και αλαζονική σιγουριά, ότι ναι μεν ο μικρός είναι αλάνι, αλλά δεν το έχει να με κρεμάσει με σκάψιμο. Το χειρότερο που μπορούσα να κάνω εκεί είναι να οπισθοχωρίσω σα μαλάκας, δίνοντάς του χώρο και ψυχολογικό αβαντάζ να κάνει ό, τι θέλει. Ο μικρός ήταν τόσο αλάνι που σε άλλη φάση, μου είπαν απ’ την κερκίδα, πάτησε κατά λάθος τη μπάλα, αλλά το έκανε τρίπλα!

Για το πέναλτι μερικοί συμπαίκτες διαμαρτύρονταν στον διαιτητή για ανατροπή του Παπαστεργίου, αλλά εγώ σκέφτηκα κατευθείαν ότι είναι μια καλή ευκαιρία να ξανακοντραριστούμε και πήγα και τους είπα ότι θέλω αυτόν να το εκτελέσει. Δεν επέμεινα ιδιαίτερα, ούτε αυτός, και τελικά το εκτέλεσε το 10 που με ενημέρωσε μέσω Πάνου ο Πουλαράκης, και πολύ καλά έκανε, ότι είναι ο πρώτος τους σκόρερ, ο Αντζούρης και του φώναξα “Ήθελα Παπαστεργίου αλλά κι εσύ Αντζούρη μου κάνεις!”, το οποίο πιστεύω να το άκουσε μέσα στην οχλοβοή της κερκίδας. Μετά από δύο αποτυχημένες προβλέψεις γωνιών στα δύο πέναλτι που μου είχαν τύχει, είχα πει ότι την επόμενη φορά θα έδινα σημασία στη χορογραφία, στην κίνηση του σώματος από τη φόρα, μέχρι και ακριβώς πριν το σουτ και σε τίποτα άλλο. Απ’ τη λίγη φόρα που πήρε, μπορώ να υποθέσω ότι πήγαινε όντως να το κάνει ψαρωτικό, παρά δυνατό. Κυρίως απ’ τη στάση του σώματος ακριβώς πριν το σουτ, κατάλαβα που θα πήγαινε η μπάλα και απέκρουσα με γροθιές τόσο εύκολα που θα μπορούσα και να την μπλοκάρω και να έχω το δικαίωμα να του πω “πλάκα μας κάνεις Αντζούρη;” αλλά λόγω της υπερβολικής έντασης της στιγμής και κάποιας σχετικής απειρίας σε πέναλτι (ποτέ δεν τα γούσταρα και δεν την είχα ψάξει), έδιωξα με γροθιές όσο μακρυά και πλάγια μπορούσα.

Μετά το πέναλτι, είχαν και δύο άλλες πολύ καλές και θεαματικές ευκαιρίες με δύο πολύ καλά σουτ στο Γ, το ένα από φάουλ σε πολύ καλό σημείο όπου έκανα τον στάνταρ σταυρωτό βηματισμό και με εκτίναξη έδιωξα με αντίθετη γροθιά σε κόρνερ και το άλλο από δυνατό κουντεπιέ από το ημικύκλιο της μεγάλης περιοχής, στο οποίο σουτ, η μπάλα άλλαξε ελαφρώς και ξαφνικά πορεία. Εδώ μετάνιωσα που δεν δοκίμασα να μπλοκάρω τη μπάλα, αλλά έδιωξα με γροθιές σε κόρνερ. Τα μπλοκαρίσματα σε σουτ από μεσαίο ύψος εώς και το Γ είναι η αγαπημένη μου φάση, νομίζω πως πρώτη φορά που το κατάφερα ήταν στο πίσω μικρό γηπεδάκι, σε σουτ του Καραβασίλη, πρέπει να ήμουν 16-17 χρονώ. Έχω ακόμα την αίσθηση της απόλυτης σιγής που επικράτησε στην προπόνηση για κάμποσα δευτερόλεπτα, ενώ είχα γρατσουνιστεί πολύ άσχημα στο πλάι του γονάτου κατά την πτώση σε τερραίν σαν το τωρινό της Κλούβας καλή ώρα. Ίσως ήταν από τότε που σταμάτησα να παίζω με σορτσάκι.

Στο πέναλτι και στα δύο αυτά σουτ, όλο ερχόντουσαν συμπαίκτες και μου ανακατεύαν τα μαλλιά, με ταρακουνούσαν, γενικά ψιλοπέφταν πάνω μου άγαρμπα. Πρώτη φορά συνέβαινε αυτό στο πρωτάθλημα, παλιά δεν θυμάμαι πως αισθανόμουνα, αυτή τη φορά πάντως σα να μου χάλασε λίγο το ζεν. Σα να μη γουστάρω πολλές επαφές έτσι, θέλω την ηρεμία μου.
Στο δεύτερο ημίχρονο, αφού τα άουτ είχαν πάει απ’ το πρώτο ημ. σύννεφο και όλοι οι σφετεριστές των ελευθέρων είχαν κουραστεί, ανέλαβα, επιτέλους, να τα εκτελώ εγώ και όλα με το αριστερό. Εν τέλει έπρεπε να είχα μοιράσει και λίγο απ’ το δεξί, γιατί τώρα έχει τραβήξει το αριστερό στον δικέφαλο! Αν δεν έχεις κάνει προετοιμασία… Στα ελεύθερα με το αριστερό λοιπόν, απορούσα γιατί γελούσε η σκεπαστή, αφού πηγαίναν μεν αδύναμα, αλλά δεν ήταν και τόσο άσχημα, τουλάχιστον δεν έκανα τσαφ. Μετά το ματς, που το ανέφερα σε έναν συμπαίκτη, μου είπε ότι έχω ένα ιδιαίτερα αστείο στυλ και αδυνατώντας να μου το εξηγήσει, αδυνατώντας και εγώ να το αναπαραστήσω επιτυχώς, κρύος και χωρίς μπάλα σε ένα σαλόνι με μπιμπελό και τηλεόραση, είπε πως πρέπει να το δω σε βίντεο! Έχω βαρεθεί και δεν ξανα-ασχολούμαι να υπενθυμίζω κάποιος να φέρει την κάμερα, κάποιος τις μνήμες και κάποιος το τρίποδο και να μην γίνεται ποτέ τίποτα ολοκληρωμένο. Ούτε και θα κάτσω να εξηγήσω στον Πουλαράκη περί συμπίεσης, ότι 6GB για δέκα λεπτά αγώνα είναι πάρα πολλά. Εγώ, λέει, δεν θυσιάζω με τίποτα την ποιότητα! Αυτά συμβαίνουν όταν πέφτει καλός οπτικοακουστικός εξοπλισμός στα χέρια σιδεράδων. Το βίντεο θα μας έκανε καλό γενικότερα, να δούμε τα καλά μας, τα χάλια μας και να κάνουμε και χουζούρι. Ο Νώτας ο μεγάλος έχει επίσης αναφέρει βιντεοσκόπηση, ίσως για να βλέπει τις τρίπλες του σε ακόμα πιο αργή κίνηση! Σε αυτό το ματς ξαναδοκίμασε να τριπλάρει επιθετικό, όπως φυσικά επιβάλλεται να κάνει ο τελευταίος στην άμυνα :-P αλλά οι ΝΑΝ δεν είναι παίξε-γέλασε και για πρώτη φορά νομίζω φέτος, δεν του βγήκε η τρίπλα, ενώ έκατσε και η συνέχεια της φάσης ήταν ευνοϊκή.
Πίσω στο φλέγον θέμα με τα ελεύθερα, σε καμία ομάδα από όσες έπαιξα παλιά δεν ήμουν εγώ ο κύριος εκτελεστής, ούτε και έπαιρνα ζεστά την πρωτοβουλία να μάθω να τα εκτελώ συστηματικά. Με τη Liberta το έχω πάρει προσωπικά το θέμα, αλλά εξαιτίας θλάσης στο δεξί μηρό, τρεισήμισι μήνες τώρα εξασκούμαι, που και που, να τα εκτελώ με το αριστερό. Ε λοιπόν κανένας συμπαίκτης δεν αξιώθηκε να μου πει ότι έχω αστείο στυλ, μόνος μου που να το καταλάβω! Ο ένας ο σφετεριστής μάλιστα λέει ότι δεν είναι το στυλ αστείο αλλά η τροχιά της μπάλας, εγώ πιστεύω είναι το στυλ, γιατί στην κερκίδα γελούσαν από τη στιγμή που το σούταρα, ενώ απ’ τη στιγμή που με πήραν χαμπάρι, σίγουρα παρακαλούσαν να βγαίνει η μπάλα άουτ, γιατί μαζί με τα ελεύθερα πληθαίναν και τα γέλια, ενώ στα τελευταία άρχισα να γελάω κι εγώ! Θα κοιτάξω να τα βελτιώσω χωρίς να αλλοιώσω το στυλ, αφού είναι ιδιαίτερο και γουστάρει και ο κόσμος…

Μια που λέμε για αστεία πράματα, βγαίνοντας προς τα πλάγια, απ’ τη μεριά της σκεπαστής, για να μπλοκάρω μια κάθετη σε μεσαίο ύψος βοηθώντας το Σακαφλιά, πιάνω τη μπάλα και με το που στρίβω το σώμα προς τα μέσα του γηπέδου, πατάω σε λάσπες και τρώω μία απ’ τις μεγαλύτερες σαβούρες! Ευτυχώς είχα πιάσει καλά τη μπάλα και έπεσα και κυριλέ, αγκαλίτσα με τη μπάλα, προς τα εμπρός. Όλος ο κόσμος γελούσε και μαζί τους κι εγώ!

Το γκολ μπήκε με αρκετά δυνατό σουτ μεσαίου ύψους από τα πλάγια, κοντά στο τέλος του αγώνα, όπου μην έχοντας καθαρή τη σκέψη, έκανα διπλό λάθος, πρώτον πιστεύω ότι προλάβαινα να βγω επάνω του και να τον πρεσσάρω, εμποδίζοντάς τον να σουτάρει, αναγκάζοντάς τον να πασάρει και μετά ό, τι γίνει έγινε, και δεύτερον, αφού τελικά πήρα θέση στο πρώτο δοκάρι περιμένοντας το σουτ, έπεσα όπως ήταν φυσικό για το σώμα μου και το ξεροκέφαλό μου στην κλειστή γωνία, ενώ η μπάλα πήγε προς την ανοιχτή. Εάν βασιζόμουν καθαρά στα αντανακλαστικά μου και όχι σε χαζές συνήθειες που κόβονται δύσκολα, ίσως να ακουμπούσα ίσα ίσα τη μπάλα να τη στείλω κόρνερ. Υποπτεύομαι ότι το να πέφτω τυφλά προς την κλειστή γωνία στα πλάγια σουτ είναι λόγω εμμονής των προπονητών ότι η κλειστή γωνία αποτελεί ευθύνη του τερματοφύλακα, λες και από ‘κει το γκολ μετράει για δύο. Επίσης θαρρώ πως την κλείνω παραπάνω ακριβώς για τον ίδιο λόγο, άραγε σε αυτή τη φάση που ακριβώς ήμουνα; Είχα καιρό πάντως να φάω γκολ από δυνατό σουτ, σίγουρα από πέρυσι!

Ένα πράμα που κατάλαβα απ’ το σημερινό ματς είναι το πόσο μετράει όχι μόνο το να είσαι διαβασμένος με τον αντίπαλο, αλλά και να τον κοζάρεις επιτόπου, ανά παίκτη και συνολικά, όχι μόνο το δέντρο, αλλά και το δάσος. Ο Dino Joff ξέρω ότι ήταν πολύ στρατηγικός, αντιθέτως ο παλαβός Paul Gascoigne δεν σκοτίζονταν: παίζανε με την εθνική Ολλανδίας και νόμιζε πως ο Ράικαρντ ήτανε χώρα! (http://backpagefootball.com/paul-gascoigne-remembering-a-more-innocent-time/61101/ τελευταία ενημέρωση 26/02/2014)

Κατά παράξενο τρόπο δεν αισθάνθηκα κούραση σε αυτό το δεύτερο ημίχρονο, ίσως γιατί είχα όρεξη και ζούσα πρωτόγνωρες στιγμές στην Κλούβα με τη φάση στις κερκίδες να έχει ξεφύγει μετά το πέναλτι: το σύνολο της σκεπαστής γελούσε με τα ελεύθερα, οι δικοί μας πίσω μου, φωνάζαν κουρουκουτάου και άλλα συνθήματα εκκωφαντικά και χωρίς σταματημό, ενώ σύντομα αρχίσαν να φωνάζουν και κάμποσοι της Νίκης απ’ τη σκεπαστή λες και παίζαν πινγκ πονγκ, εκεί συνεισφέρανε και κάτι αλάνια ψηλά γωνία στη θύρα τρία, ενώ σκάγαν και αντηχήσεις από τα ντουβάρια και τις πολυκατοικίες δημιουργώντας μία ηχητική ατμόσφαιρα, που μαζί με της κερκίδας, καήκαν και τα δικά μου μυαλά! Άκουσα πως η Κλούβα είχε καιρό να ζωντανέψει έτσι, καλή φάση.

Αφού λοιπόν οι ΝΑΝ είναι ομάδα που χαίρεσαι να τους έχεις αντίπαλο, φεύγοντας μετά τα αποδυτήρια κοίταξα το άδειο γήπεδο και σκέφτηκα προς στιγμήν “και δεν τους παίζουμε άλλο ένα στα καπάκια, έτσι στο πιο χαλαρό και όσο πάει;”

Μετά το ματς, στο σπίτι ενός συμπαίκτη εκτυλίχθηκε ένα αρκετά συγκινητικό σκηνικό: ερχόμενος ο γιος του στο σπίτι, ένας πιτσιρικάς μπαλαδόρος που γουστάρει Liberta, έλεγε στη μάνα του για το τι άκουσε από μικρούς φίλους του στο γήπεδο γι αυτά που έβγαλα στο β’ μέρος και κατευθύνεται, που αλλού, στην κουζίνα, όπου με βλέπει μπροστά του να τα λέω με τον daddy και γουστάραμε όλοι με αυτή την τρελή σύμπτωση. Μετά συζητούσαμε με το μικρό για μπάλα και έμεινα έκθαμβος για το πόσο έχει κοσκινίσει τα πέναλτι του Μέσι! Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια!

About these ads

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s